CBAM uyumu, ithal edilen ürünlerin kapsamını doğru belirlemekle başlar. Şirketin ürün listesi gümrük tarife kodlarıyla eşleştirilmeli; ilgili ürünlerin menşei, ithalat tarihi ve ithalatçı sıfatı incelenmelidir. Bu ilk çalışma, kapsamda olmayan ürünler için gereksiz kaynak ayrılmasını ve kapsamda olan ürünlerin gözden kaçmasını önler. Avrupa Komisyonu, CBAM kapsamında sektörleri ve uygulama kaynaklarını ayrı başlıklarda yayımlamaktadır [1].
İkinci adım emisyon verisinin toplanmasıdır. Ürünün üretim sürecine bağlı doğrudan emisyonları ve mevzuatın öngördüğü ölçüde ilgili dolaylı emisyonlar için tedarikçilerden metodolojisi açıklanmış veri alınmalıdır. “Ürün başına toplam emisyon” gibi tek satırlık bir değer, hesaplama sınırları ve üretim tesisi bilgisi olmadan yeterli olmayabilir. İyi bir veri talebi; tesis, dönem, üretim miktarı, kullanılan yöntem, enerji kaynağı ve doğrulama durumu gibi alanları içerir.
Üçüncü adım, verinin iç kontrol ve raporlama sistemine bağlanmasıdır. CBAM Registry, beyanların sunulması, sertifikaların yönetimi ve uyumun izlenmesi açısından merkezi bir araçtır [1]. Bu nedenle şirket içinde veri sahibinin, teknik hesaplamadan sorumlu kişinin, gümrük beyanını yöneten ekibin ve nihai onay makamının açık biçimde belirlenmesi gerekir. Geriye dönük düzeltmelerin izlenebilmesi için değişiklik kayıtları ve kanıt dosyaları tutulmalıdır.
Son aşama mali ve operasyonel planlamadır. Sertifika fiyatının AB ETS tahsisat açık artırma fiyatlarıyla bağlantılı olması, karbon maliyetinin sabit bir bütçe kalemi gibi ele alınmasını zorlaştırabilir [1]. Şirketler farklı emisyon ve fiyat senaryoları çalışmalı; tedarikçi sözleşmelerinde veri sağlama, doğrulama, sorumluluk ve maliyet paylaşımı hükümlerini değerlendirmelidir. Böylece CBAM raporlaması, yalnızca uyum ekibinin görevi olmaktan çıkar ve kurumsal karar alma süreçlerine entegre edilir.